Przejdź do treści

Patrząc z góry Posty

Bóg mówi do mnie przez obrazy

Od pewnego czasu widzę, że Pan Bóg chce do mnie mówić przez obrazy. Pokazuje mi jakąś rzeczywistość i mówi: „Raf, tak właśnie wygląda moja rzeczywistość.” Albo: „Taki właśnie jestem!” Czasem się temu opieram, bo wydaje się to być nieprawdopodobnie dziwne, ale wtedy tłumaczę sobie, że w taki sposób Bóg przemawiał do ludzi wielu wieków i nie było w tym nic dziwnego. Czemu i dziś miałby tak nie przemawiać? Czemu nie do mnie?

Zostaw komentarz

Szarość

Pracuję w gastro. Przychodzi do nas często mężczyzna, który, co tu dużo mówić, sporo w życiu przeszedł. Widać to po jego twarzy, po jego ciele. Zresztą, sam mi nawet trochę opowiadał. Wygląda tak, że spokojnie co drugi z nas mógłby ocenić go bardzo niedobrze, jako menela, albo co najwyżej człowieka, z którym nie warto się zadawać.

Zostaw komentarz

Przestały mi przeszkadzać flagi!

Kocham liturgię. Uwielbiam Kościół. Jedność jest dla mnie ważna i nie wyobrażam sobie, żebyśmy my katolicy nie potrafili zaakceptować tego, że Duch Święty mówi do wielu serc, że porusza je w sposób tylko dla siebie wiadomy i że nie posiadamy całej prawdy my sami, ale że posiada ją Kościół w swojej różnorodności. Dla wszystkich jest tu miejsce.

Zostaw komentarz

Spotkanie z Bogiem na murawie

Dwa tygodnie temu byłem na meczu w Rzeszowie. Na piłce nożnej znam się tyle, co moja babcia na komputerach. Wiem jednak, że pewnego rodzaju etykietą, albo może inaczej – zwyczajem praktykowanym przez niektórych piłkarzy, jest robienie znaku krzyża w momencie wbiegania na murawę. Dowiedziałem się, że niekiedy jest to gest automatyczny, często niewiele znaczący. Jednak ten, który wtedy w Rzeszowie zobaczyłem musiał oznaczać coś wyjątkowego. To było spotkanie.

Zostaw komentarz

Nie obok. Razem.

Postanowiłem się wczoraj jakoś religijnie podbudować, więc poszedłem na majówkę do franciszkańskiej bazyliki w Krakowie. Już na krużgankach spotkałem znajomych, więc „gadka-szmatka”, „co tam u Was” i w ogóle. Ruch jak w ulu. Kilka sal zajętych przez różne grupy i akcje, które na co dzień dzieją się przy kościele braci. W jednej salce Kurs Alpha, w drugiej uwijają się z dywanami, bo za 30 minut rozpoczyna się czuwanie w duchu Taize. Obok, w bazylice, trwa Msza Święta, po której zostaną zainaugurowane majówki w dość rozbudowanej formie (jeden ikos Akatystu, potem litania na wybraną przez kantorów melodię, krótkie słowo kapłana, potem pieśń maryjna). Miałem wczoraj też wielką ochotę wybrać się do pokoju modlitwy, który animuje wspólnota Głos na Pustyni.

Zostaw komentarz

Moje imię? Owca.

Dostałem jakiś czas temu od moich przyjaciół niewielki prezent. Przywieźli go z Włoch. Krzyż z podobizną Jezusa, Dobrego Pasterza, który na swoich ramionach niesie zmęczoną owcę. Ponieważ bardzo mi się spodobał, od razu poprosiłem mojego przyjaciela diakona o to, aby go pobłogosławił. Z dumą nosiłem go schowanego pod koszulą. Czułem się z nim bardzo bezpieczny. Przypominał mi kim jestem ja, a kim jest Dobry Pasterz, który „oddał swoje życie za owce.” (J 10, 15c) Z czasem krzyż wylądował na półce. Trochę zapomniany, trochę jakby niepotrzebny. 

Zostaw komentarz

„Cieszę się że jesteś ze mną, Samie. Tutaj, w ostatniej godzinie świata.”

Zabieranie się za tekst o przyjaźni kojarzy mi się z próbą przejścia jakiejś niesamowicie wysokiej góry. Dla mnie to trochę szaleństwo, brawura i swojego rodzaju głupota. Nie wydaje mi się, żeby udało mi się choć trochę ująć w słowa to, czego doświadczyłem w ciągu całego mojego życia, a co wyraźnie zobaczyłem, poprzez filmowy obraz w czasie kolejnej już nocy spędzonej w kinie na maratonie reżyserskich wersji kultowego filmu „Władca Pierścieni”. Spróbuję przynajmniej liznąć tego, co zobaczyłem w tym filmie po raz kolejny. Kilka scen rozwala mnie zawsze bardzo mocno.

Zostaw komentarz