Przejdź do treści

Rafał Indyk - "Patrząc z góry" Wpisy

„Cieszę się że jesteś ze mną, Samie. Tutaj, w ostatniej godzinie świata.”

Zabieranie się za tekst o przyjaźni kojarzy mi się z próbą przejścia jakiejś niesamowicie wysokiej góry. Dla mnie to trochę szaleństwo, brawura i swojego rodzaju głupota. Nie wydaje mi się, żeby udało mi się choć trochę ująć w słowa to, czego doświadczyłem w ciągu całego mojego życia, a co wyraźnie zobaczyłem, poprzez filmowy obraz w czasie kolejnej już nocy spędzonej w kinie na maratonie reżyserskich wersji kultowego filmu „Władca Pierścieni”. Spróbuję przynajmniej liznąć tego, co zobaczyłem w tym filmie po raz kolejny. Kilka scen rozwala mnie zawsze bardzo mocno.

Podziel się opinią

Czarne kropki na żółtych skarpetkach

Dystansu do siebie, do swojego wyglądu, ale w pewnym stopniu również do życia nabieram ostatnio w bardzo prosty sposób. Można by nawet powiedzieć, że w bardzo dziecinny, infantylny, niepoważny. Skarpetki. Mam fazę na te dziwne, kolorowe, niepasujące do żadnej części ubioru. A ponieważ moi przyjaciele zauważyli ten mój nowy sposób wyrażania siebie, więc na urodziny sprezentowali mi dość sporą kolekcję. Są w piwa, w niedźwiedzie jeżdżące na rowerach, są w tukany, w samochody, w ptaszki czy w inne banany.

Podziel się opinią

Kraty i kajdany

Mam ostatnio bardzo dużo przemyśleń na temat sprawiedliwości, o którą, jako ludzie, przecież walczymy każdego dnia. Wszystkie kodeksy, zasady, przykazania, zarówno w życiu społecznym, jak i zawodowym czy religijnym, istnieją po to, żebyśmy mieli w ręku narzędzia, którymi można się posłużyć wymierzając kary, albo po prostu wyciągając odpowiedzialność za taki czy owaki występek. Niektóre odpowiedzialności znamy już na pamięć: 50 zł za przejście nie na pasach, ale już 100 zł za przejście na czerwonym świetle. Za zabójstwo z premedytacją – dożywocie, za kradzież – albo duża grzywna, albo zawiasy. I przykładów mnożyć można bez końca, wszak kodeksy są niesamowicie grube i okazałe.

Podziel się opinią

Spotkanie z kratą pośrodku

Jest w Krakowie taki kościół, który, kiedy na niego patrzę przechodząc obok, wywołuje we mnie niebywale silne emocje. Po prostu bardzo pokochałem to miejsce. Ten zapach, to bardzo kameralne i spokojne miejsce, ta cisza i te siostry, które są dla mnie niesamowitym świadectwem życia. Kościół św. Andrzeja przy ulicy Grodzkiej to taki mój drugi krakowski dom. Jestem tam zawsze wtedy, kiedy muszę podjąć jakąś ważną decyzję, albo kiedy nie wiem, co mam zrobić, kiedy od życia obrywam i mam ochotę zakopać się pod ziemię. Prawie codziennie chodziłem tam wtedy, kiedy rozgrywały się moje studia i kiedy praktycznie za każdym razem wychodziłem z dziekanatu załamany.

Podziel się opinią

Niesłuszne więzienie? Nie z Bogiem!

Nie oglądam telewizji, zwłaszcza tej informacyjnej, serwisowo-porankowo-śniadaniowej, ani tej publicystycznej. Musiałbym być jednak głuchy i ślepy, żeby nie dostrzegać sytuacji, którą żyje prawie cała Polska. Mowa o niesłusznie kiedyś skazanym na więzienie młodym mężczyźnie, który po wielu latach wychodzi na wolność. I nie zamierzam w tym poście poruszać politycznych tematów, ani nawet nie zamierzam nikogo oceniać, komentować sytuacji. Mam tylko jedną potrzebę na powiedzenie czegoś „wszem i wobec”. 

Podziel się opinią

Pub i kiosk

W domu rodzinnym jestem bardzo rzadko. No wciąga to wielkie miasto, jak nic! Ciągle jest coś do zrobienia, ciągle jakieś spotkania, wypady. Nie ma co ukrywać – wracam już do domu coraz rzadziej. Tym razem pojawiłem się u Rodziców z założeniem, że spędzę tu kilka dni, żeby zostawić wszystko, czym żyję na co dzień i trochę przygotować się do egzaminu, który wisi nade mną i odbędzie się lada dzień. A ponieważ od kilku tygodni mam problem z jednym zębem (w Krakowie oczywiście nie znalazłem czasu, żeby wybrać się, gdzie trzeba) to poszedłem przy okazji do stomatologa tu, w Krośnie. 

Podziel się opinią