Przejdź do treści

Tag: #BógJESTwiększy

O marzeniach

Na samym początku zaznaczam, że wpis nie ma w sobie nic z lokowania „produktu” (sorry Kondziu!). Nie został napisany z poczucia sympatii, czy braterstwa. Koniec końców to nie będzie wpis o człowieku, ale o Bogu. Ale od początku. Pewnego dnia dostałem wiadomość od Konrada, mojego przyjaciela, że jeden z dziennikarzy lokalnej prasy zainteresował się jego historią i że jak wszystko dobrze pójdzie, to za kilka tygodni będę mógł przeczytać o nim kilka słów w gazecie. Do artykułu oczywiście odsyłam, ale mam w związku z nim kilka, wydaje mi się, bardzo prostych myśli.

Zostaw komentarz

Narkoman dał mi światło!

Zostałem poproszony o posługę śpiewem na uwielbieniu, które miało poprzedzać świadectwo Marcina Zielińskiego w trakcie Franciszkańskiego Spotkania Młodych. Już sam fakt, jak się tam znalazłem zasługuje na oddzielny wpis, ale oszczędzę Wam tych wrażeń. Niech pozostaną we mnie i moich ziomkach, którzy stali tam ze mną ramię w ramię. Dziś będzie o drugim człowieku. Konkretnym. O moim bracie. Narkomanie.

Zostaw komentarz

Kraty i kajdany

Mam ostatnio bardzo dużo przemyśleń na temat sprawiedliwości, o którą, jako ludzie, przecież walczymy każdego dnia. Wszystkie kodeksy, zasady, przykazania, zarówno w życiu społecznym, jak i zawodowym czy religijnym, istnieją po to, żebyśmy mieli w ręku narzędzia, którymi można się posłużyć wymierzając kary, albo po prostu wyciągając odpowiedzialność za taki czy owaki występek. Niektóre odpowiedzialności znamy już na pamięć: 50 zł za przejście nie na pasach, ale już 100 zł za przejście na czerwonym świetle. Za zabójstwo z premedytacją – dożywocie, za kradzież – albo duża grzywna, albo zawiasy. I przykładów mnożyć można bez końca, wszak kodeksy są niesamowicie grube i okazałe.

Zostaw komentarz

Spotkanie z kratą pośrodku

Jest w Krakowie taki kościół, który, kiedy na niego patrzę przechodząc obok, wywołuje we mnie niebywale silne emocje. Po prostu bardzo pokochałem to miejsce. Ten zapach, to bardzo kameralne i spokojne miejsce, ta cisza i te siostry, które są dla mnie niesamowitym świadectwem życia. Kościół św. Andrzeja przy ulicy Grodzkiej to taki mój drugi krakowski dom. Jestem tam zawsze wtedy, kiedy muszę podjąć jakąś ważną decyzję, albo kiedy nie wiem, co mam zrobić, kiedy od życia obrywam i mam ochotę zakopać się pod ziemię. Prawie codziennie chodziłem tam wtedy, kiedy rozgrywały się moje studia i kiedy praktycznie za każdym razem wychodziłem z dziekanatu załamany.

Zostaw komentarz